صل الله علیک یا اباعبد الله الحسیـــن (ع)

الحمد الله رب العالمین

امسال هم خدا به ما توفیق داد و تونستیم برای مولایمان گریه کنیم و بر

 سر و سینه بزنیم. امسال جای همه ی شما در هیئت عشاق خالی بود.

جمعیت زیادی از خواهران و برادران حسینی با وجود کمبود جا و سرما در

مراسم شرکت کردند ، بطوری که حتی تعداد زیادی از برادران در کوچه

 ایستاده بودند و از مجلس کسب فیض مینمودند.

در دهه ی اول حجج الاسلام قنبری و ادیب یزدی سخنرانی نمودند و به

غیر از حاج آقای قربانی ، حاج علی انســــانی ، حاج محسن تـــهرانی ،

حاج صادق آهنــــگران ، حاج یدالله پاشــــازاده ، حاج حسن جوانـــمرد ،

کربلایی موسی رضایی ، کربلایی احد قدمی ، کربلایی هادی کریمی

و دیگر ذاکرین آل الله در مجلس روضه شرکت نمودند.

ضمنا حاج محسن رضایی ((فرمانده ی سابق سپاه پاسداران)) هم در مراسم

عزاداری حضور یافتند.

عزیزان میتوانند مداحی های این دهه رو بطور کامل از سایت

 هیئت عشاق الحسین (ع) http://www.oshagholhosein.com دانلود نمایند.

بگذار آدمیان طعنه زنند دم گویم

هرکه خود را سگ کوی تو مخواند آدم نیست

عشق است و حسین

من مست حسین

          چاووش غم میخونه باز

جلسه ی هیئت

بمناسبت فرارسیدن ماه محرم:

سخنران: حجت الاسلام قنبری

مداح : استاد ارجمند حاج علی قربــــانی -

کربلایی هادی کریمی- سید فضل الله حجازی- حاج مهران بهمن آبادی-

 کربلایی میثم تربتی- کربلایی مهدی شاه علی و دیگر ذاکرین آل الله

-زمان: یکشنبه ۰۸/۱۰/۱۳۸۷ الی جمعه ۲۰/۱۰/۱۳۸۷ از ساعت ۲۰ الی ۲۴

-مکان: تهران- میدان شهدا- خیابان شهید کفائیان(زرین نعل)-

         خ سادات- کوچه ی یاوری- حسینیه ی بیت الاحزان

 برنامه ی استاد ارجمند حاج علی قربــــانی

  در دهه ی اول محرم ۱۴۳۰ هـ.ق :

- از ساعت ۱۸/۳۰ الی ۱۹/۳۰در حسینیه ی سید الشهداء

مکان: خیابان مفتح جنوبی- جنب ورزشگاه شهید شیرودی(امجدیه)-

        خیابان  ورزنده - خ ملک الشعراء بهار- پلاک ۱۸

- از ساعت ۲۰ الی ۲۱ در

   حسنیه ی بیت الرقیه ی تهران(حجت الاسلام هاشمی نژاد)

مکان: انتهای خیابان پیروزی- سه راه ابوذر- حسینیه ی بیت الرقیه.

- از ساعت ۲۱/۳۰ الی ۲۴ در هیئت عشاق الحسین(ع)

مکان: م شهدا- خ زرین نعل- خ سادات- ک یاوری.

ضمنا حال حاج علی قربانی نامساعد میباشد ، برای سلامتی ایشان و

تمامی نوکران امام حسین(ع) دعا بفرمائید.

   صل الله علی المظلوم

حسین بن علی (ع)

   باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است       

امام حسین (ع) بعد از امتناع ازبیعت با یزید، مدینه را به قصد مکه ترک و در روز سوم شعبان به همراه خانواده‏ وارد مکه ‏شدند. در مکه نامه هایی از کوفیان به امامحسین(ع)رسید که ما بر علیه بنی‏امیه، مصمم بر مبارزه‏ایم و نیاز به رهبر داریم، به کوفه قدم رنجه نما که فرماندار یزید را بیرون می‏نماییم و به رهبری تو گردن می‏نهیم.

امام حسین(ع) مسلم بن عقیل را به عنوان نماینده خود در نیمه رمضان راهی کوفه ‏نمودند.

در روز هشتم ذی الحجه، امام حسین(ع) حج خود را تبدیل به عمره کرده و راهی کوفه ‏شدند، اما در بین راه خبر شهادت مسلم و بی‏وفایی مردم کوفه به امام حسین(ع) ‏رسید.

قبل از اینکه امام حسین (ع) به کوفه برسند، حر بن یزید ریاحی با سپاه 1000 نفری خود مانع حرکت امام به سوی کوفه ‏شدند و نهایتا توافق می‏شود که کاروان حسینی به راهی برود که نه راه مدینه باشد نه راه کوفه. حضرت ابا عبدالله (ع) روز دوم محرم به کربلا رسید، و روز سوم عمر سعد با چهار هزار نفر در کربلا اردو زد، بعد از این هر روز بر تعداد لشکر دشمن افزوده می‏شد.

روز هفتم محرم آب را بر حسین (ع) و اهل بیت او بستند. روز نهم شمر با چهار هزار نفر و نامه‏ای از عبید الله بن زیاد وارد کربلا شد، او در این نامه به عمر سعد گفته بود، کار حسین (ع) را یکسره کند و با او بجنگد و اگر این کار را نمی‏تواند انجام دهد، فرماندهی را به شمر واگذار کند.

روز دهم امام حسین(ع) با 32 سواره نظام و 40 پیاده و دشمن با 30000 نفر، در مقابل هم قرار گرفتند، جنگی نا برابر و ناجوانمردانه آغاز شد و امام حسین(ع) و یارانش به شهادت رسیدند.

دشمن، اجساد مطهر شهدای کربلا را در بیابان رها کرد و این اجساد بعد از سه روز توسط قوم بنی‏اسد دفن شدند.

عصر روز یازدهم اسرای کربلا را که در آن بین امام سجاد (ع) و حضرت زینب (س) قافله سالار بودند، بر مرکبهای با پالان چوبین و بی‏پارچه، سوار کردند و آنها را از کنار قتلگاه عبور داده به سمت کوفه بردند.

التماس دعا

بسم رب الشهداء و الصدیقین

- مگر شهدا چه کرند که شهید شدند؟

- مگر آنها چه فرقی با ما داشتند که شهید شدند؟

- مگر آنها دل و نفس اماره نداشتند؟

- مگر آنها هم جوان نبودند؟

 جواب اینجاست که آنها همه ی چیزهایی را که در هیئتها ما هم مشنویم ،

 میشنیدند ، منتهی آنها به آنچه میشنیدند عمل میکردند.

آنها اراده داشتند و به اعتقادشان پایبند بودند.

((گوشه ای از سخنرانی حاج حسن جوانمرد در

هیئت عشاق الحسین(ع)-12/2/87))

اللهم ارزقنی الشهاده

آن چه مهم است حفظ راه شهداست، يعني پاسداري از خون شهدا، اين وظيفه‌ي اول ماست

 «مقام معظم رهبري حفظه‌الله»

خون شهيـــدان ،انقلاب و اسلام را بيــمه كرده است.

در آينده ممکن است افرادي آگاهانه يا از روي ناآگاهي در ميان مردم اين مسئله

را مطرح نمايند که ثمره‌ي خون‌ها و شهادت‌ها و ايثارها چه شد؟ اينها يقيناً از

 عوالم غيب و از فلسفه ي شهادت بي‌خبرند! و نمي‌دانند کسي که فقط براي

 رضاي خدا به جهاد رفته است و سر در طبق اخلاص و بندگي نهاده است

 حوادث زمان به جاودانگي و بقا و جايگاه رفيع آن لطمه اي وارد نمي سازد. و ما

 براي درک کامل ارزش و راه شهيدانمان فاصله اي طولاني را بايد بپيماييم و در

 گذر زمان و تاريخ انقلاب و آيندگان آن را جست و جو نماييم.

شهادت. تو خود اين چراغ پرفروغ را حافظ و نگهبان باش.

بخشي از پيام امام راحل رحمت الله عليه به مناسبت قبول قطعنامه 598

سرویس رسانه ، ادب و هنر :حمید داود آبادی از نویسندگان دفاع مقدس خاطره

 دیدار خود و ده نمکی با رهبر معظم انقلاب را در وبلاگش نوشته که سایت بنیاد

 حفظ آثار و ارزش های دفاع مقدس(ساجد) هم آن را منتشر ساخته است:

روز سه شنبه 26 آذرماه، خداوند سبحان توفیق داد تا به همراه "مسعود ده نمکی" خدمت مقام معظم رهبری برسیم.

نماز ظهر و عصر به امامت آقا و با حضور تنی چند از وزیران و مسئولین مملکتی

 از جمله "صادق محصولی" وزیر کشور، مهندس "سیدمهدی هاشمی"، حجت

الاسلام "احمد احمدی"، دکتر "مرندی"، دکتر "کمال خرازی" و دیگران، اقامه شد.

سپس هنگامی که برای دستبوس خدمت آقا رسیدیم، ایشان فرمودند:

- شما دو نفر به اتاق من بروید کارتان دارم.

و با راهنمایی مسئولین امر، به اتاق محل کار آقا رفتیم و دقایقی به انتظار نشستیم.

به محض ورود آقا، از جا برخاستیم که ایشان با چهره ای متبسم و بسیار زیبا، با

عبارت:
- به به به آقای ده نمکی ...

او را در بغل گرفت و روبوسی کردند. سپس ایشان اجازه داد که روی چون ماهش را

 ببوسم و گفت:
- شما چطورین آقای داودآبادی گل ... شما چقدر چاق شدین ...

مسعود گفت آقا این چاق شده من پیر شدم.

- نه شما که پیر نشدید ولی این خیلی چاق شده.

که من جوابی نداشتم و با خنده و شوخی مسئله را رد کردم.

ده نمکی نامه دختر 10 ساله اش فاطمه را خدمت آقا داد که با زبان شیرین خودش

 از این که در تلویزیون دیده بود صدای آقا گرفته و سرفه کرده است، گریه اش گرفته

بود. نکته قشنگ نامه هم این بود که فاطمه کوچولو نوشته بود:

- آقا من می دانم حسادت چیز بدی است ولی این جا به بابام حسودیم میشه

 که الان پهلوی شماست ولی من نمی توانم شما را ببینم.

آقا هم تا آخر نامه را خواند و در جواب فاطمه که التماس دعا داشت، برای سلامتی

 و خوشبختی او دعا کرد و یک چفیه هم به عنوان هدیه به مسعود داد تا به دخترش

 بدهد.

آقا گفت:
- آخرین دیدارمان 10 سال پیش هنگامی بود که نشریه شلمچه را توقیف کرده بودند.

مسعود از "فرهنگنامه آزادگان" گفت که آقا فرمودند چند جلد کتاب هایی را که

چاپ شده دیده اند. ادامه بحث رسید به "اخراجی ها".

مسعود از ناملایمات و نامردی های دوست نمایان گفت که آقا فرمودند:

- خداوند انشاالله همه شما را در راه حق و صراط مستقیم پایدار بدارد . خیلی

 مهم است پایداری در صراط حق. عیبی ندارد. برای خدا عیبی ندارد هزینه بپردازید.

 مگر در کارتان آثار الهی آن را نمی بینید؟

مسعود درباره این که یک نفر مدعی شده بود اگر تلویزیون اخراجی ها را پخش کند،

 او خودش را جلوی صدا و سیما آتش خواهد زد، گفت که آقا فرمودند:

- اینها که حرف مفته ...
و ادامه دادندن:

- من فیلم را دوسه بار دیدم یک بار همین جا دیدم تلویزیون هم که اخیرا پخش کرد

 دیدم. فیلم قشنگی است. جنبه طنزی آن خیلی جذابیت دارد. البته من یک نکته

 هم به این فیلم دارم، بگم؟

(که البته چون آقا گفت که تشخیص داده است تا این نکته را جایی مطرح نکند

 که باعث سوء استفاده دیگران شود، نکته بجا و زیبای آقا را این جا نمی گویم.)

آقا خطاب به مسعود گفت:

- آقای ده نمکی، شما چه آن زمان که نشریه شلمچه را چاپ می کردید و یا

با موتورسیکلت در خیابان ها می رفتید و چه الان که فیلم می سازید، برای من

هیچ فرقی نکرده اید، همان مسعود ده نمکی انقلابی و متعهد هستید.

حدود یک ساعت پهلوی آقا بودیم که به لطف خدا عیدی غدیر را از لبان مبارک

آقا ستاندیم.

آن قدر منگم و حالم به هم ریخته که حوصله نوشتن بقیه دیدار زیبایمان را ندارم.

فقط این را بگویم که هنوز فکر می کنم در خواب هستم.

و این رویایی بود که سال ها در خواب به دنبال آن می گشتم و سرانجام در

 آستانه عید غدیر به وقوع پیوست.