مصائب حضرت زهرا س بعد از رحلت پیامبر اکرم ص

*برگرفته از دیوان مرحوم کمپانی*

دل افسرده ام از زندگی آمد بیزار

میرسد بس که به گوش دل من ناله ی زار

ناله ی وا ابتا میرسد از سوخته ای

کز دل مادر گیتی ببرد صبر و قرار

صد چو قُمری کند از ناله ی او نوحه گری

می چکد خون دل از دیده ز منقار،هَزار

شرری زهره ی زهرا زده در خرمن ماه

که نه به ثابت به فلک ماند و نه دیگر سیار

جورها دید از پس از دور پدر در دوران

نه مساعد ز مهاجر، نه معین از انصار

بت پرستی به در کعبه ی مقصود و امید

آشتی زد که برافروخته تا روز شمار

شرر آتش و آن صورت مهوش عجب است

نور حق کرده تجلی مگر از شعله ی نار!؟

طور سینای تجلی متزلزل گردید

چون بدان سینه ی بی کینه فرو شد مسمار

نه زسیلی شده نیلی رخ صدیقه و بس

شده از سیل سیه،روی جهان تیره و تار

بشنو از بازو و پهلو که چه دید آن بانو؟

من نگویم چه شد اینک در و اینک دیوار

دل سنگ آب شد از صدمه ی پهلو که فتاد

گوهری از صدف بحر نبوت به کنار

بس که خستند و شکستند ز ناموس اله

بازوی کفر قوی، پعلوی دین گشته نزار

محتجب شد به حجاب ازلی وقت هجوم

گر شنیدی که نبودش، به سر و روی، خِمار

قره ی باصره ی شمس حقیقت را

چون کند جلوه در او خیره بماند ابصار

بند در گردن مرد افکن عالم افکند

بت پرستی که همی داشت به گردن زُنار

منکر حق شد و بیعت ز حقیقت طلبید

آن که ز اول به خداوندی او کرد اقرار

رفت از کف، فدک و ناله ی بانو به فلک

نه که حرفش شرفی داست نه قدرش مقداد

هیچ کس اصل اصیلی نفروشد به نخیل

جز خبیثی که بود نخل شقاوت را باد

نیّر برج حیا شد چو هلالی ز هزال

یا چو آهی که درآید ز درون بیمار

روز او چون شب دیجور و تن او رنجور

لاله سان داغ و چو نرگس همه شب را بیدار

غیرتش بس که جفا دید از امت نگذاشت

که پس از مرگ وی آیند به گردش اغیار